Hey jij! Leuk dat je luistert naar onze podcast. Dynamiek in techniek staat voor voortdurende veranderingen, ontwikkelingen en vooruitgang. In deze podcast duiken we in de bewegingen die de infra-, bouw- en energiesector vooruitstuwen.

Hulp vragen wanneer je het even niet weet
En laten we je zien hoe die dynamiek de sleutel is tot succes. Ik heb een collega van mij een paar keer gebeld, gelukkig niet heel vaak. Toen zei ik, Kees, ik ben aan het zwemmen.

Wat ik daarmee bedoelde is van, ik weet gewoon even niet meer waar ik nu sta of wat ik moet doen, dus help mij. Wie zijn wij, wat drijft ons en waarom doen we wat we doen? In deze rubriek nemen we je mee achter de schermen bij onze projecten, visie en aanpak. Geen geheimen, gewoon eerlijk over wie we zijn.

Sociale veiligheid begint met kleine acties
Deze keer gaan we het hebben over de Hey ben je oké week. De aflevering laat zien dat sociale veiligheid niet begint bij grote programma's, maar bij kleine acties, aandacht en het normale gesprek. Precies passend bij Dutch Process Innovators, samen, scherp en met de smaal.

Vandaag bij ons in de podcast hebben we Dorte, Jesse, Dies en Giovanni. En zelf ben ik de host, John. En wij zijn adviseurs bij Dutch Process Innovators.

Waarom dpi aansluit bij Hé, ben je oké?
Dorte, we hebben vanuit Dutch Process Innovators een Hey ben je oké week. En dat is georganiseerd door DPI Gezond. Misschien kun je een kleine introductie doen van wie je bent en de achtergrond.

Zeker, ja ik werk inmiddels zo'n drieënhalf jaar bij Dutch Process Innovators en ben ongeveer sinds een jaar actief bij DPI Gezond. En bij DPI Gezond organiseren we allerlei activiteiten voor het bevorderen van het welzijn van onze collega's. Dus dat zijn activiteiten om collega's in beweging te krijgen, zoals bijvoorbeeld de stappen challenge is op dit moment bezig.

We organiseren fietstochtjes, hardloop events, maar daarnaast bijvoorbeeld ook de medewerkers tevredenheid enquête houden wij ons mee bezig. En ook een stukje mentaal welzijn en sociale veiligheid. En in dat kader hebben wij ook de Hey ben je oké week georganiseerd.

De Hey ben je oké week is een initiatief vanuit de bouw, infra en installatie. Ook wat vaker is bij elkaar in te checken hoe wij erbij staan, dat het oké is om fouten te maken. Een stukje inclusiviteit, openstaan voor diversiteit.

En wij vonden als Dutch Process Innovators dat we daar ook heel goed bij konden aansluiten. Mooi dat wij ook bezig zijn met dit landelijke initiatief. Het zou Dutch Process Innovators niet Dutch Process Innovators zijn als wij het niet anders hadden aangepakt.

Een lichte aanpak voor een serieus onderwerp
Dat klopt inderdaad, zeker. Hebben wij dan hetzelfde gedaan als het landelijke programma of hebben wij eigen twist eraan gegeven? We zouden inderdaad Dutch Process Innovators niet zijn als we daar niet zelf mee aan de haal zouden gaan. Vanuit het landelijke initiatief worden best wel lezingen opgezet, workshops en allerlei tafelgesprekken.

Dat voelde voor ons een beetje zwaar aan, terwijl wij toch wat meer op een luchtige, vrolijke, een beetje ludieke manier eigenlijk hier dit onderwerp in het licht willen zetten. Dus wij hebben vooral eigenlijk de hele week door allemaal kleine activiteiten georganiseerd om niet per se mensen te dwingen om het gesprek erover te voeren, maar wel een stukje bewustzijn te creëren over sociale veiligheid en mentale gezondheid. En wat betekent de hey ben je oké dan eigenlijk op een werkdag? Ja, voor ons wilden we vooral niet heel veel impact maken op de agenda van de mensen.

Dus hebben we allerlei kleine dingen georganiseerd. Zoals bijvoorbeeld op maandag hebben we een Spotify playlist gedeeld met allerlei liedjes over dat je er mag zijn. Dat ging echt alle kanten op van YMCA tot K3.

Een hele brede playlist is dat geworden. We hebben mensen vrolijke sokken aan laten trekken op vrijdag. We hebben mensen complimentjes laten sturen naar elkaar.

We hebben een bingo georganiseerd. Dus het gaat echt alle kanten op. Nou, laten we even een paar van die onderwerpen dan vastpakken in de podcast en samen met de andere collega's ook uitdiepen hoe zij nou naar al die activiteiten hebben gekeken en wat er nou blijft hangen.

Wat het nou met ze doet eigenlijk. Ja, want het is natuurlijk heel leuk wat wij er allemaal voor hebben bedacht en de impact die wij ermee wilden maken. Maar hoe de mensen het hebben ervaren is natuurlijk ook wel heel interessant om te bekijken.

Bingo, sokken en bewustwording
Dus laten we vragen. We hebben Jesse gevraagd. Jesse jij was lekker actief op de app, want vanuit Digital Process Innovators hebben we een grote app groep waarin we dit soort dingen ook delen met elkaar.

Zodat iedereen betrokken is en kan zien wat er ook gebeurt buiten het kantoor. We zitten vaak ook bij de klanten. Volgens mij heb jij gereageerd op de bingo kaart actie.

Zeker, ja inderdaad. Was een leuke initiatief. Kan jij misschien eventjes wat vertellen over die bingo kaart? Ja, de bingo kaart werd gedeeld in de groep wat ze hebben met boven onder diagonaal links rechts activiteiten.

Als je ze aanstreept of afgefinkt hebt dan kan je bingo kaart in de groep uiteraard. Toen was het me gelukt. Was het de eerste met een diagonaaltje of was het een volle kaart gelijk? Nee, kleine stapjes.

Diagonaaltje. Diagonaaltje kennen sommige mensen nog uit hun studententijd. Maar wat stond er op jouw diagonaaltje voor ingrediënten? We begonnen met vervangen een koekje voor een stuk fruit.

Dat was makkelijk, want zoveel koekjes eet ik niet. Pak de lift in plaats van de trap. Dat is op zich makkelijk, maar ik woon toch wel negenhoog.

Dus het is wel een klein stukje. Lunchwandeling, minimaal 7000 stappen. Een beetje die zaken moet je wel denken.

Dus niet alleen mentaal gezond, maar ook gewoon lichamelijk gezond. Ja, zeker. Een mooie uitdaging om net een keer wat meer erbij te gaan dan je normaal misschien doet.

Of je ergens mee bewust bezig bent. Misschien neem je altijd wel de trap. En dit keer dacht je vanochtend heeft de trap ook gelijk even een bingo vakje opgeleverd.

Hij is nu extra waardevol. Ja, dat stond er ook wel mooi op. Luister een keer naar iemand voordat je begint te praten.

Dat vond ik ook wel een leuke uitdaging. Ik wil wel zeggen, je noemt nu heel veel van de acties, maar er zaten ook een paar bewuste dingen in. Sta nou eens aan het eind van de dag stil bij wat voor goede dingen je vandaag hebt gedaan.

Dus het was ook wel een mix tussen activiteiten en een stukje bewustwording. En waren er nog andere dingen? Wat voor sokken had je aan die week? Ik had die week helemaal sokken aan. Met een unox worst erop.

Een van de acties was inderdaad doe je leuke sokken aan op de vrijdag volgens mij. Dat was mijn hoogste haalbare. Zoveel gek sokken heb ik niet.

Voor mij was dat makkelijk, want ik heb eigenlijk alleen maar happy sokken. Dus elke dag is in dat bezicht een glimlach. We hebben ook natuurlijk wat berichten nog gekregen van andere collega's.

Zonnestraaltjes die verbinding brengen
Ik zal er eventjes eentje voorlezen. Ik vond het heel erg leuk om kaartjes te ontvangen van collega's die mij extra zonnestraaltjes hebben toegezonden. Dat gaf toch echt meer verbinding met elkaar en voelde ik me gezien.

Zonnestraaltjes, Dorte? Ja, ik vond het zelf denk ik de leukste actie uit de hele week. Op de woensdag hebben we elke collega thuis aanzichtkaarten gestuurd met daarop een zonnestraal. Iets met de tekst van ik vond deze zonnestraal en ik dacht dat jij er wel in kon gebruiken.

Met het idee dat collega's op dat kaartje een complimentje aan een collega konden sturen. Dit was een ingezonden bericht van een collega die toevallig van mij een zonnestraaltje had gekregen. Ik vond het ook heel leuk om het zelf na te denken over wie heeft nou iets gedaan waarvan ik denk ja daarvoor kan jij een zonnestraaltje van mij verwachten.

Dus ja, vond ik echt een leuke actie om even stil te staan. Welke dingen zijn nou gebeurd deze week of de afgelopen periode. Wie kan daar een complimentje van mij voor krijgen of een steuntje in de rug kan natuurlijk ook zijn.

Ja, ik zag opeens een pakketje op mijn aardrijk liggen toen ik thuis kwam. Met niet alleen twee kaartjes erin om te kunnen delen met collega's, maar ook twee hele leuke stickers die je ergens op kan plakken. Op je laptop of op je helm misschien wel.

Zo heb ik hem ook hier op mijn laptop geplakt en toevallig heb ik een HP Pro-boek. Dus het stickertje heb ik zo gedaan dat ik er een pro-oké van heb gemaakt door het stickertje. Dus elke dag word ik nu ook getriggerd van hey professional ben jij eigenlijk oké.

Zo word ik dubbel herinnerd door het stickertje en door de grap die ik op mijn laptop zichtbaar heb gemaakt. Dus Jesse, heb jij nog wat gedaan of een van de andere heren wat gedaan met de kaartjes of stickers? Ja, ik heb een kaartje naar Nida, een collega, gestuurd. Maar ik heb hem naar mijn zusje gebracht.

Die heeft die week een knieoperatie gehad. Dus ik heb hem daar door de bus gedaan. Met de motor, met de sticker op mijn helm toevallig.

Wat grappig. En was het voor jou gelijk ook duidelijk wat er met de zonnestraal werd bedoeld? Ik heb daar niet heel lang bij stilgestaan. Zat er een boodschap achter? Ik zag zonnestraal en ik dacht van nou het geeft natuurlijk licht, het geeft energie.

Het is iets heel positiefs natuurlijk zo'n zonnestraal. Ik werd wel getriggerd door het woord en toen dacht ik zelf van nou misschien zit er ook een betekenis achter. Maar het gaf in ieder geval een glimlach.

Dan hebben we dat in ieder geval bereikt. Daar ging het vooral over. Een ander bericht van een andere collega.

Een luchtige vraag opent een echt gesprek
Door misschien wat lacherig en onhandig met je vraag hey ben je oké om te gaan, starten er toch gevoelige gesprekken. Want hoe grappig vinden we grapjes nu echt? Wanneer is het eigenlijk vervelend? Durf je dan wel jezelf uitspreken? Voelt het veilig genoeg? Was het mooi door deze week gekomen? Ja ik denk dat dat wel echt beschrijft wat ook ons idee erachter was. Niet dat we hele zware gesprekken wilden organiseren of opdringen, maar wel door op een luchtige manier om te gaan met het thema.

Maar wel dat je daardoor het gesprek met elkaar erover kan voeren. En door inderdaad soms een beetje een lacherig, nou ben je oké vandaag? Ja die vraag is natuurlijk honderd keer gesteld in die week. Maar ja je start er toch het gesprek mee.

Dat is wel het doel. Ja en je komt er misschien achter dat sommige grapjes niet oké zijn. Precies.

Doordat we het een keertje bespreekbaar maken met elkaar. Nou Jesse, dankjewel voor je komst. Dankjewel voor je inbreng.

Hopelijk scoor je nog veel bingo kaart ook al is het niet elke week in de app. Maar je kan natuurlijk elke dag de trap nemen. Zeker ja, ik wacht op de volgende bingo.

Fouten bespreken zonder met vingers te wijzen
Naast de kleine actietjes in die week, was er voor mij ook een iets grotere actie waar eigenlijk alle collega's voor uitgenodigd waren om met z'n allen op kantoor te komen om een lezing te krijgen. Kun jij misschien even vertellen, waar ging de lezing over? Wie hadden we uitgenodigd? Wat was eigenlijk het idee achter de lezing? Het thema van de lezing was de Just Culture. Werd gegeven door Rudy Pont.

De HBOK week gaat ook over het durven en kunnen maken van fouten. En dat is een heel belangrijk thema in de Just Culture. De Just Culture komt vanuit de vliegwereld, waarin het ook belangrijk is om fouten te mogen durven maken zonder dat je daarvoor afgestraft wordt.

Maar bijvoorbeeld ook om fouten bij andere mensen bespreekbaar te maken. Bijvoorbeeld dat als je als co-pilot naast een piloot zit en je ziet ergens een rood lampje beginnen te knipperen, dat je ook echt durft aan te geven. Volgens mij gaat dit niet goed en we moeten bijsturen.

Ook al is die persoon misschien een leidinggevende, staat die boven jou. Dus ook echt fouten durven bespreekbaar te maken met elkaar. Niet eens fouten, maar wel gewoon dingen die je signaleert bespreken.

Zoals een lampje. Om te voorkomen dat je met een heel vliegtuig naar beneden gaat. En ik zou zeggen het bevorderen van het klimaat waarin je dit soort dingen deelt.

Op het moment dat je het tegenovergestelde doet, dan krijg je eigenlijk dus dat het gesprek niet gaande is over wat er gebeurt in dat vliegtuig. En dat betekent dus dat er ook niet nagedacht wordt, of te weinig of minder nagedacht wordt, over innovatie die daar zouden kunnen plaatsvinden. Dus dat zou ik daar nog op willen toevoegen.

Ja, mooi Giovanni. Ja, dus het gaat eigenlijk over niet alleen dingen signaleren, maar het gaat ook over je eigen fouten, irritaties, onzekerheden of juist gedrag wat we zien bij elkaar. Dat we gewoon kunnen benoemen.

Ja, ik vond dat er ook mooi aan. Omdat het gaat dus om je eigen fouten. Maar ik vond ook dat hij gewoon heel erg mooi over wist te brengen dat fouten maken mag.

Maar fouten zijn soms niet eens fouten. En ja, ook een beetje het credo wat we hier hebben. Niemand gaat naar zijn werk om er een potje van te maken.

Dat wist hij gewoon heel mooi te brengen door te zeggen ja, de beslissing die iemand maakt is eigenlijk altijd een gevolg van de omstandigheden en de situatie waarin die persoon zich bevindt. En ik vond dat als je dus zo naar een beslissing kijkt die achteraf een fout blijkt te zijn, dan geeft dat zoveel meer context en zoveel meer begrip. En als je wat bij mij bij blijft, als je dat in je achterhoofd houdt, als je terug kijkt naar een foute beslissing van jezelf of van iemand anders in jouw ogen, dan stelt dat je wel meteen in staat om gewoon meer begrip en makkelijker empathisch daarin te gaan staan.

Wat het fouten maken voor jezelf en voor anderen toch veel fijner en makkelijker maakt. En daarop aan te vullen is, gaat het inderdaad niet om het met vingers wijzen naar oh jij hebt de fout gemaakt of daar is het fout gegaan. Maar voor welke keuzes zijn er gemaakt die uiteindelijk hebben geleid tot een foute handeling, om het even zo te noemen.

Van schuldvraag naar omstandigheden
En dat is niet dat een iemand het fout heeft gedaan, maar er zijn inderdaad meerdere keuzes gemaakt die uiteindelijk een negatief gevolg hebben gehad. Het loskomen van de persoon, maar eigenlijk meer de vraag van hoe heb je in deze situatie terecht kunnen komen. En hoe sluit dat aan bij de Hey ben je oké week? Ja, dat we eigenlijk best wel geneigd zijn vaak om vingers te wijzen, toch om inderdaad iemand aan te wijzen die een fout heeft gemaakt.

En dat op het moment dat je weet dat dat het effect is van het maken van een fout, ben je ook geneigd om dingen meer voor jezelf te houden, fouten niet te durven toegeven. En de hele Hey ben je oké week gaat juist over dat ook met elkaar delen, daarover te kunnen praten. Op het moment dat je weet dat je wordt afgestraft door bepaalde keuzes, dan ga je dat soort dingen niet meer met elkaar delen en daar ook niet meer het open gesprek over voeren.

Herken je dat? Dat herken ik heel erg en ik vond het ook een hele interessante lezing, omdat ik toch ook zelf best wel voelde ik ben nu vanaf vandaag vier maanden en één of twee dagen aan het werk bij dpi, maar voor mij überhaupt aan het werk. Dus ja, ik zie bij mezelf, ik maak geregeld fouten. Ja, met deze lezing maar überhaupt binnen dpi wordt dan wel ook van alle kanten laten zien dat dat oké is en dat dat mag.

En ik vond dat deze lezing, die gaf daar gewoon zo'n mooi laagje bovenop, wat gewoon heel prettig is ook voor mij als nieuwe collega. En dat geeft ook misschien de bestaande collega's een herinnering over juist dat we die fouten misschien moeten omarmen, want er zitten enorme kansen in om collega's beter te maken, maar ook onze eigen diensten misschien wel beter te maken of gewoon juist de juiste cultuur te creëren binnen het bedrijf om met elkaar het juiste gesprek te blijven voeren. Het ging natuurlijk over dat we het niet een te zwaar thema wilden laten maken.

Rudy Pont kon het gewoon echt op een hele enthousiaste manier brengen en gaf heel veel voorbeelden, zonder het dus meteen inderdaad heel zwaar te maken over sociale veiligheid. Dat klinkt natuurlijk allemaal meteen weer als een heel heftig onderwerp, maar gewoon lekker concrete voorbeelden waardoor we ook konden plaatsen. Oh ja, deze opeenstapeling van keuzes kan soms tot net een ongelukkige situatie brengen.

Wat heb jij meegekregen van die lezing of die week Giovanni? Ik wil hier nog wel iets op toevoegen. Als ik naar mezelf kijk, toen ik hier kan werken bij Dutch Process Innovators, dat is zo'n klein jaar geleden. Toen zei ik, beoordeel mij niet op hoe ik ergens kom, maar beoordeel mij op de uitkomst.

Waarom ik dat zei, is omdat ik vind dat fouten maken brengen me uiteindelijk ook dichter bij waar ik wil zijn. Want die helpen me juist te ontdekken wat in dat geval goed is of goed werkt voor mij. Dat verschil is natuurlijk ook nog per persoon aanwezig.

Dus dat zou ik hierop willen toevoegen, dat dat heel erg goed werkt voor mij. Zodat ik daar in mijn eigen pad uit kan zetten, mijn eigen fouten kan maken, om uiteindelijk te ontdekken van wat werkt nou voor mij goed. Voor die vrijheid ook binnen Dutch Process Innovators? Ja, ik heb echt gemerkt, ik ben vrij snel op een relatief grote opdracht gezet.

Ik ben zelf niet iemand met een technische achtergrond, dus ik heb in toch wel een relatief korte tijd geprobeerd en denk ik redelijk ook geslaagd in het begrijpen van de werkzaamheden die ik doe en de taal die daar gesproken wordt. Dat moet je op je eigen manier doen. Dus in dat geval heb ik de vrijheid gekregen en ben ik onder gedompeld in een omgeving die voor mij nog relatief onbekend was, waarin ik juist door fouten te maken dichter kon komen bij wat voor mij werkte.

En dat doet het eigenlijk nu nog steeds. Heb je dan ook wel eens het gesprek hierover met collega's? Jazeker, ik heb een collega van mij een paar keer gebeld, gelukkig niet heel vaak. Toen zei ik, Kees, ik ben aan het zwemmen.

En wat ik daarmee bedoelde is van, ik weet gewoon even niet meer waar ik nu sta of wat ik moet doen, dus help mij. En dat was juist het fijne, dat ik de vrijheid had om daarin mijn eigen dingen te doen, mijn eigen fouten te maken. Maar op het moment dat ik zei van, joh, ik heb je nu even nodig, dan waren ze er ook.

Dan rijdt ze zijn hand uit. Ik vind die ook zo herkenbaar, dat jij zegt, ik ben aan het zwemmen, want ik heb dat zelf ook echt al meerdere keren gewoon dat gevoel gehad en dat ook uitgebroken van, ik heb gewoon het gevoel dat ik aan het zwemmen ben. En dat het soms inderdaad ook misschien steeds moeilijker wordt om te blijven drijven en dat letterlijk uitspreken en vragen om die handreiking.

En als dat dan komt, dan is dat vaak ook weer heel makkelijk verholpen en kun je gewoon zo in één keer weer door. Dus grappig dat je dan toch op zekere manier een beetje hetzelfde ervaart of zo. Ja, en mooi dat we dit dus eigenlijk ook naast de Hey ben je oké week ervaren.

Dat we gewoon de vrijheid voelen om in projecten een handreiking te vragen aan collega's en dat we met elkaar proberen daar juist project succes van te maken. Is dat ook wat we dan daarvan meenemen naar de praktijk? Ik zou zelf zeggen van wel. Ik probeer altijd alles een beetje plat te slaan, omdat dat dan makkelijk te begrijpen is.

En in die zin probeer ik altijd kijken naar informatiestroom. Dus het gaat heel erg over de dingen, de hardskills zeg maar, de dingen die we doen en wat wij inrichten, zodat we ermee kunnen werken. Maar aan de andere kant heb je natuurlijk de mensen, die het ook moeten gaan uitvoeren.

In die zin is het volgens mij heel erg belangrijk om ook gewoon te kijken van de mensen die hier betrokken zijn. Zitten ze lekker in hun vel? Zijn ze de dingen aan het doen waar ze in hun kracht staan? En welke rol kan ik daarin spelen om een bijdrage te leveren? Dat ze dat nog beter kunnen doen. Dus in die zin denk ik wel dat ik dat meeneem.

Dat we het gesprek misschien vaak genoeg moeten voeren met elkaar. Ja, en blijven. Ik heb hier ook een mooi ingezonden bericht van een collega.

Het gesprek meenemen naar de klant
Die zegt in aanloop naar de Hey ben je oké week, toch wat alerter, ook in mijn eigen tenner. Bij de klant viel mijn oog op een praatpot. Uit nieuwsgierigheid geopend, zag dat ik het kaartje met vragen betrof van een eerdere editie.

Toch ook het tennerteam een paar vragen gesteld via een praatpot en gedeeld dat wij er als dpo ook stilstaan. Levert toch een kort leuk gesprekje op tijdens de tenner met de klant. Dus dat is natuurlijk ook hoe de Hey ben je oké week buiten onze deuren rijkt.

Ja, voor ons is het heel leuk dat wij zelf allemaal initiatieven hebben. Maar uiteindelijk zitten we ook gewoon heel vaak bij de klanten en op projecten en kunnen we hier wel een veilige cultuur creëren. Maar dat heb je natuurlijk ook nodig bij de klant om je werk fijn en veilig te maken.

Zulke acties ook bij een klant met zo'n praatpot zorgt er toch voor dat je het gesprek daarover opent. En ik denk dat dat het allerbelangrijkste is, dat we het niet voor ons houden en gewoon echt een keertje aan iemand vragen vanuit oprechte nieuwsgierigheid. Hey, ben je oké? En ik denk dat dit wel een mooi initiatief is om dat gesprek ook een keertje met de klant te voeren, omdat we toch al heel snel doorgaan op de orde van de dag en de projecten induiken.

Terwijl het ook heel belangrijk is dat de persoon die tegenover je zit ook echt er goed bij zit. Anders krijg je ook de resultaten in je projecten niet. Nou, dat klinkt dan weer heel herkenbaar.

Op dit moment ben ik ook een lijngevende rol bij een opdrachtgever en daar moet ik ook het team aan sturen. Dus dan vraag ik ook regelmatig, hey, ben je oké? Aan die collega's daar, die niet rechtstreeks de Dutch Projects Innovator-collega's zijn, maar wel projectcollega's, om even te kijken van hoe staat de vlag er vandaag bij? En gaan we het projectdoel ook halen? Of moeten we eventjes eerst even op de mensen richten voordat we weer de inhoud ingezogen worden? Ik denk dat het gevoel van mensen en het gevoel hoe je in de wedstrijd zit is toch wel iets wat terugkomt. Dat stickertje waar ik het net over had, die je op je laptop hebt geplakt, dat is ook wel met het idee geweest dat dat ook een blijvende reminder zijn.

Dat als je je laptop elke dag open doet, dat je die sticker ziet. Check het jezelf, pak de zonnestraal, kijk ook even bij jezelf hoe je er die dag bij zit. En als je er zelf goed bij zit, kan je ook vragen aan je klanten hoe die erbij zitten en toch ook weer beter je werk doen.

Ja, dat is mooi. Koen had ook nog een filmpje ingestuurd en ik zal even voorlezen voor de collega's wat Koen in het filmpje zegt. In het kader van waar kan ik je gelukkig van worden? Van het kantoor waar je werkt, loopt het in het zonnetje naar een andere locatie die zo'n vijf minuten verderop zit.

Dat is gelukt. Ja, dat is ook heerlijk toch? Als dat gewoon kan en als je niet die auto in hoeft te stappen, maar dat het gewoon zo naast de deur is en het zonnetje buiten schijnt, dat je gewoon lekker te voet gewoon naar de volgende plek kan. Heerlijk.

Maak kleine momenten groter
Soms zijn het ook een beetje de kleine dingen die we wat groter moeten maken. Ja, dan moet je het soms ook gewoon even uithalen. Of even een lunchwandeling met collega's en gewoon eventjes los van het werk even met elkaar kletsen buiten in de zon.

Eigenlijk ook niet als vanzelfsprekend uitbeschouwen. Dat zonnetje, ja, geniet er nou maar van dat die er is, want zodra het begint te regenen, dan baal je weer dat die zon er niet meer is. Dus ja, we mogen best wel even blij naar buiten kijken dat die zon er dan wel is.

Ja, het is wel een beetje warm af en toe. Dat is ook Nederlands om daar dan over te klagen. Nou, supermooi om met z'n allen even terug te blikken op de Hey ben je oké week en ook te zien dat de Hey ben je oké week iedereen alert maakt op het onderwerp.

Complimenten, mijlpalen en geluk delen
Dat het oké is om emoties te laten zien, ook al is het via je sokken, dat er misschien wel een vraag oproept bij elkaar. Maar dat we ook een lezing hebben gehad over de just culture, waarin we juist, als we dingen zien, dat we dat moeten benoemen en elkaar alert moeten houden en ook open cultuur moeten creëren. Dorte, wil je nog iets toevoegen voor de afsluiting? Ja, ik zag in de aanloop naar de voorbereiding van de podcast nog, ja, wat is nou iets wat je ook wil vasthouden na deze week? Daarvan is toch dat die complimentjes geven is mij echt heel erg bijgebleven, dat ik toen eigenlijk zat van, oh ja, ik wil die een kaartje sturen en ik wil die een kaartje sturen en ik wil die een kaartje sturen.

Toen dacht ik, ja, waarom doe ik dit eigenlijk niet vaker? Waarom sta ik niet wat vaker stil bij? Goh, ik ben echt blij met jou als collega. Je hebt echt iets voor mij betekend. Dus dat is wel echt iets waarvan ik denk, oh, dat wil ik echt vaker doen, los van de hele HBOK week, maar echt even oprecht een complimentje geven aan collega's.

Ik ben ook benieuwd hoe jullie daar naar kijken, jongens. We werken toch vaak in omgevingen met enige complexiteit, waar veel gebeurt, waar we ook naar bepaalde doelen toe werken. En vaak is het na het ene doel wel weer een ander doel.

En ik denk dat dat iets met je doet, in die zin dat je soms ook niet genoeg stilstaat bij de mijlpalen die je dan hebt bereikt. Daar goed bij stilstaan, trots op zijn, samen ook vieren. Ik zou dat iedereen willen meegeven.

Ja, daarop inhakend nog inderdaad, wat ik eigenlijk vind dat Koen ook al heel mooi doet met dat filmpje. Gewoon ook als het even mee zit en als je er lekker in zit, deel dat en laat het aan iedereen weten. Je hebt die cliché van gelukvermenigvuldig zich door te delen.

Die is natuurlijk niet voor niks. Ik vind dat wel een hele mooie om ook nog mee te geven, want dat is denk ik wat ik voor mezelf toch echt meeneem uit die week. Super bedankt voor jullie komst, Gio, Vanny, Ties, Jesse en Dorten.

Misschien moeten we deze podcast gewoon elk jaar herhalen, Dorten. Dat is wel een goed idee. Het was weer allemaal een mooie idee.

Vraag jij je ook iets af? Of wil jij met ons een gesprek? E-mail naar podcast.dpi.vd