Aflevering 10-2-25 Sander en Wouter
Hey jij! Leuk dat je luistert naar onze podcast. Dynamiek in techniek staat voor voortdurende verandering, ontwikkelingen en vooruitgang. In deze podcast duiken we in de bewegingen die de infrabouw, energie en industriesector vooruit stuwen.
En laten we je zien hoe die dynamiek de sleutel is tot succes. Wij zien gevulde koekjes gewoon natuurlijk Het is meer een middel om iedereen mee te krijgen. Al was het maar zo dat de eerste vijf minuten van het gesprek zijn van jou, dat iedereen de koek aan het eten is.
Dus je hebt sowieso alvast een podium. Dat is een goede tip voor luisteraars. Vandaag bespreken we impact in beeld.
Techniek is geen doel op zich, maar een middel om de wereld beter, slimmer en duurzamer te maken. In deze rubriek laten we zien hoe projecten echt impact maken. Van idee tot eindresultaat.
Onverwachte obstakels, slimme oplossingen
In de wereld van infrastructuur en bouwprojecten lopen dingen zelden precies zoals gepland. Vandaag duiken we in de kunst van het omgaan met onverwachte obstakels en slimme oplossingen. Ik zit hier aan tafel met Sander.
Goedemorgen. Goedemorgen. Jij bent sinds 1995 dus al 30 jaar werkzaam binnen de sector, binnen de bouw en infra.
Klopt. Amazing. Gaan we het zo meteen even over hebben.
Jij Wouter, goedemorgen. Goedemorgen. Jij bent inmiddels ook al ruim 10 jaar werkzaam binnen de sector.
Kennismaken met Sander en Wouter
Ja, inderdaad. Ik denk dat het leuk is om te beginnen van wie zijn jullie, hoelang werken jullie al bij Dutch Process Innovators en wat doen jullie eigenlijk? En hoe komt dan die die die die verborgen verrassing, hoe komt dat dan pot? Dat is natuurlijk goed. We beginnen met een stukje voorstellen.
Ja, hartstikke goed. Je gaf net al aan in 1995 zijn we gestart in deze sector. Ik ben afgestudeerd milieutechnoloog en ik ben eigenlijk begonnen in bodemsaneringen die toen de tijd vanuit de milieuwetgeving best op waren gekomen.
Denk ook eventjes aan oude tankstations saneren en zo rol je eigenlijk het werkveld in. Vanuit die saneringen bij ingenieursbureaus zeten ze bijvoorbeeld een touw of bij Van der Walen Partners, het huidige Waal Partners. Begeleiding van bouwprojecten, daar kwam je ook steeds vaker in aanraking met omgevingsmanagement.
Heette toen plancoördinatie, allerlei bouwers bij elkaar brengen en zorgen dat we de planning halen. Naar Van Gelder op een gegeven moment. Die hadden toen de tijd en dat is alweer pak om beet 2014.
Omgevingsmanagement als aparte functie. Zo is het ook een beetje gegroeid sinds een jaar of 4 werkzaam bij het DP. Mooi.
Wouter, jij? Ja, wat ik zei dus ruim 10 jaar werkzaam. Ik ben afgestudeerd planoloog en ik ben begonnen bij een ingenieursbureau. Dat was voor mij een nieuwe wereld toen ik startte.
Want als planoloog krijg je dat allemaal niet zo mee wat daar echt buiten gebeurt. Dus dat was voor mij een hele goede leerschool. Ik heb daar 3 jaar ongeveer gewerkt en daar kennis gemaakt met het omgevingsmanagement.
En toen ook nog tenderen. En toen na volgens mij ruim 3 jaar heb ik de overstap gemaakt naar proces innovators. Ik wilde meer verder gaan met het omgevingsmanagement.
En dat kon bij dit mooie bedrijf hier. En toen ik hier kwam bij DPI, toen werd net de afdeling omgeving, of de pijler omgeving, werd toen in de stijgers gezet. Dus ik was officieel de tweede omgevingsmanager hier, na voormalig collega Paul.
En nu is het 8 jaar of zo. Ja, vet. Want we doen veel projecten in de uitvoering en de realisatie.
Ik kan me ook voorstellen, door al jullie ervaring, dat je regelmatig dingen tegenkomt waarvan je denkt, wow. En we staan vandaag dan stil bij dat dingen eigenlijk zelden lopen zoals gepland. En voornamelijk over die onverwachte obstakels en slimme oplossingen.
De weesleiding die niemand kende
Sander, je hebt natuurlijk recentelijk wat meegemaakt op de N211 dat je een weesleiding bent tegengekomen. Kan je daar wat meer over vertellen? Ja, ik denk dat het goed is om te starten met de definitie van een weesleiding. Ik denk dat het voor heel veel luisteraars onduidelijk is wat dat exact is.
Wat wij doen vanuit een project, vanuit de omgevingsmanagement, is een volledige analyse van de ondergrond. En daar horen dus ook de kabersleidingen bij. Via het klikcentrum, kabersleidingen informatiecentrum.
Daarin hou je vanuit jouw projectlocatie daar kabersleidingen op. Die zijn allemaal genoteerd en daar hou je ook rekening mee met je werk. Soms komt het wel eens voor dat je iets tegenkomt wat niet op de kaart staat.
Dan is het klik. En dan is het klik een verrassing. En dan is het inderdaad, dat hadden we op de N211, dan krijg je dus een verrassing in je werk.
En dan ben je ook als omgevingsmanager samen met je club vanuit de aannemerij verplicht om uit te zoeken voor wie die leiding is. En dan ga je dus eigenlijk vanuit je hele klikarchief, mensen, je contacten, ga je bij iedereen benaderen. Zijn jullie op de hoogte van deze leiding? Kennen jullie deze leiding? En daaruit bleek in dit geval dat niemand op de hoogte was van deze leiding.
Ja, toen was het een wees. En dan wordt het inderdaad bestempeld als een weesleiding. Als je alle stappen keurig gedaan hebt, procedureel, dan wordt het inderdaad een weesleiding en dan gaat hij terug naar je opdrachtgever.
Maar dat maakt ons natuurlijk niet minder enthousiast om die leiding te determineren, om te zorgen dat hij weg is, om uiteindelijk de planning weer te halen. Dus ja, wat ga je dan doen? In dit geval is het vanuit mijn eigen regio. Zoals ik in de intro aangaf, heb ik in het verleden ook veel gedaan met bouwprojecten en dergelijke.
Dus ik ben een soort oude ontwikkelaars gaan bellen van de toenmalige Rabo-vastgoed of AM-vastgoed. Zo hoor je nou weleens wat. En uiteindelijk in contact gekomen met een projectleider van Rijkswaterstaat.
Die zat in Groningen. En die heeft mij weten te vertellen dat het een spuilleiding is voor het aanbrengen van zand. Wat in de jaren 90 heeft plaatsgevonden voor het ophogen van bedrijventerrein.
Het is een tijdelijke leiding, die is natuurlijk nergens genoteerd. En zodoende ontstaat er dus een weesleiding. Ja, en wat was dan jouw rol als omgevingsmanager erbij? Nou, jouw rol als omgevingsmanager is eigenlijk het aanspreken van jouw eigen netwerk.
Want als omgevingsmanager krijg je door de loop der jaren heen best een aardig netwerk. Dat is eigenlijk gewoon bellen. Bellen, praten, onderzoeken.
Kijk, als het systeem, als het digitale systeem jou niet kan vertellen welke leiding of kabel het is, dan vraagt het om een stukje persoonlijk netwerk en geschiept kennis van dat deftsberevende gebied. Om achter die leiding aan te gaan. En dat kan je eigenlijk alleen maar doen door te bellen.
Tenminste, dat is mijn werkwijze. Ik ga gewoon iedereen bellen. Ja, oké.
Een schedel onder de Amsterdamse brug
Wouter, jij bent omgevingsmanager geweest op de Vijzelgracht in Amsterdam. Ja. Als je het hebt over veel in de grond, dan kan ik me ook voorstellen dat Amsterdam best wel vol ligt met allemaal obstakels.
Is er op dat project, zijn er daarin ook dingen voortgekomen waaruit je denkt, wow, onverwachte verrassing? Ja, tuurlijk. We hebben daar wel wat gevonden. En iets waar je ook in je dagelijkse werk niet echt rekening mee houdt, of in je risicoanalyse vooraf, wat Sander net heel mooi schetst.
Ja, hier hou je dan weer geen rekening mee. We waren net begonnen en het project ging over het vervangen van een aantal bruggen over de grachten in Amsterdam. En bij de start gingen we de staat van die bruggen en die brugfunderingen inspecteren.
En daar moet je natuurlijk ook het water in. Ja. Met een duiker ga je de grachten in om te kijken hoe staat het erbij.
Want die brugfunderingen zijn vaak eeuwen oud. Van vroeger oud hout, oude constructies. Je weet vaak niet wat er zit, dus je moet echt gaan kijken.
Maar hoe is dat dan vanuit de expertise van de aannemer? Of hoe kan je daarvoor inuren? Daar zijn gespecialiseerde bureaus in, dat zijn duikbureaus. Die hebben duikers, die zijn gecertificeerd, die mogen het water in. En die kunnen dat inspecteren.
Oh, vet. Ja, dus dat ga je dan doen. En dat gaat allemaal goed, totdat je uit het lokale nieuws hoort dat er in de gracht een schedel wordt gevonden.
Een mensen schedel. Dat is weer iets anders dan een weesleiding. Ja.
Dan denk je, wat is dat? Maar dat maakt op dat moment misschien nog niet eens zo heel veel uit. We hadden niet verwacht dat we die zouden vinden. Maar daar waren we ook nog niet helemaal op ingericht met onze communicatie.
Want die duikers vinden dat natuurlijk mooi vanuit hun beroep. We vinden iets interessants. Dus die gaan natuurlijk gewoon snel even met de lokale media praten.
Dat is hartstikke leuk. Alleen dat vindt de opdrachtgever dan weer wat spannend, want dat is allemaal onrust in je project. Wat gebeurt daar? Wat doet die aannemer? Dus daar hadden we even toen wat recht te zetten in de communicatielijnen, hoe dat allemaal moet lopen.
Dus dat was een goede test aan de voorkant van het project. Met een casus die je gelukkig misschien ook niet zo vaak meemaakt in je werk. Een ludieke casus.
Ja, ik denk wat Wouter je schetst, dat zie je dus heel vaak terugkomen. Je komt iets onbekends tegen. Je wordt verrast.
Enthousiaste mensen die erover willen praten. Maar die kunnen wel het projectdoelstelling van je opdrachtgever schaden. Denk even aan imago of planning of tijd of geld.
Dus het is altijd goed zorgen dat als je dit soort dingen aantreft, dat je dat met je opdrachtgever eventjes probeert op te lijnen om daar een communicatiestrategie voor te maken. Ja, precies. Want dat is dan jullie rol als omgevingsmanager.
Dat je echt die communicatiestrategie bedenkt en uitrolt. Ja, in dit geval ga je echt naar hoe is dit gegaan. En kom je maar met een duidelijke instructie naar dat duikbedrijf hoe we dat moeten doen.
En vervolgens in de rest van het project ook. Om dat voor eens en voor altijd even recht te zetten. Dan sta je met z'n allen even op scherp.
Van verrassing naar beheersbare impact
En hoe minimaliseer je dan de impact op bijvoorbeeld de aspecten die Sanne net noemde qua planning, qua imago-impact. Ja, in dit geval gaat het wel met name om stukje imago, planning. En geld speelt in dit voorbeeld niet zo'n rol.
Maar je moet je voorstellen, zo'n project als dit. Bij de aanvang was dit een spannend project voor de gemeente. Gaat het allemaal wel lukken met het budget, met de techniek, met de omgeving.
En als zoiets dan ongecontroleerd in de media verschijnt, is dat spannend voor een gemeente. Want iedereen leest dat op de telefoon, in het nieuws. Iedereen leest dat zomaar.
En iedereen gaat bellen naar de projectmanager, naar iedereen. En ontstaat er onrust. En die onrust wil je voorkomen.
En daar kan je als omgevingsmanager dan wat aan doen door die communicatielijnen. Iedereen weet ook opeens wat het is. Dat is heel grappig.
Als je kijkt in die weesleiding die dan bekend gemaakt wordt. Dat we daarmee verder op een onderzoek gaan en dat soort dingen. Dan krijg je belletjes vanuit het hele land.
Prachtig. Ja, dat het een hele oude olieleiding is geweest bijvoorbeeld. We hebben de krant gehaald.
Saakbrol heeft er wel van gemaakt. Het was een leiding om de groente en de fruit B2-vrijheid Westland uit te krijgen. Ik las het ja.
Dat is een goede suggestie. En zo heb je dus echt serieus alles meegemaakt. Het mooiste voorbeeld vind ik nou wel dat wij hier binnen DP ook de melding kregen van Laura.
En haar vader is nu 96. Die heeft jarenlang gewerkt daar voor het wijnwaterbedrijf. En die wist zeker weten wat het was.
En dat is leuk. Die ga je natuurlijk gewoon bellen. Want iemand die de moeite doet om het project te helpen.
Die moet je ook gewoon even bellen om uit te leggen dat het iets anders is. Maar het was eigenlijk een fantastisch leuk verhaal. Waarin de oude baas ook op de speaker mee vertelt van wat er allemaal aan de hand was in die regio.
Ja goed. En als je dan vertelt waar de leiding daadwerkelijk vandaan kwam. Ja dan is iedereen blij.
Ik vind het ook wel leuk even gehoord te worden. Ja fantastisch. Maar jouw vraag.
Hoe ga je om met planning en dergelijke. Dat is ook heel specifiek wat het probleem is. Waar we het met Wouter over gehad hebben.
Dan praat je inderdaad over imago. En hoe zorg je dat het allemaal netjes in de etar terecht komt. Op een goede manier.
Praat je over een weesleiding die je aantreft in een provinciale weg met 80.000 voertuigen per dag. Die weesleiding moet weg om de verdiepte ligging. Om een soort kleine tunnelbak te kunnen bouwen.
Ja dan heb je per definitie gewoon impact op je planning. En dan is het gewoon een zaak. Hoe beperk je die impact.
Ik denk dat daar de grootste crux ligt. Want die leiding in ons geval moet die weg. Om de ambanden te kunnen slaan.
Dat betekent dus dat de onderzoek moet plaatsvinden. Om definitief vast te stellen dat er geen gevaarlijke stoffen in zitten. Dus dat de medewerkers die wij met z'n allen bij dat project hebben ook veilig rondom die leiding aan de slag kunnen gaan.
Dus dat is even stap. Dan heb je natuurlijk nog een plan van aanpak wat er aangehangen moet worden. En dan de beschikbaarheid van het afsluiten van een weg.
Je kan je voorstellen als je op een weg bezig bent met zo'n grote intensiteit. Die kan je niet zomaar even dicht gooien. Dat vraagt dan weer afstemming met de verschillende gemeentes.
Maar waarom is de weg dicht dan? Die leiding ligt dwars door de weg. Het is een beetje lullig om een kraan midden op de weg te zetten. Het zou kunnen.
Maar voor de veiligheid is het beter als we het even keurig afsluiten. En dat vraagt dus een omleiding. Dat vraagt communicatiestrategie waarom we dat gaan doen.
Dat pakt heel wat uit. En hoe is dat dan nu opgelost? We gaan het weekend van week 8. Dus 21 februari gaan wij starten met het verwijderen van die weesleiding. Om de planning die we hebben staan.
En dat is dan weekend van week 11. 14 maart starten tot vrijdag. Om dan daadwerkelijk met die verdiepte lichting te gaan beginnen.
Dus we hebben nu een weekend extra ingepland voor de weekend werken voor de verdiepte lichting. En zo hopen we het te beperken. En geen giftige stoffen dus? Nee, geen giftige stoffen.
We hebben die leiding onderzocht. En dat doe je eigenlijk door het aanboren. Dat doet een specifiek bedrijf.
Die hebben daar certificaten voor. Die zetten een mantel rondom die leiding. Zetten daar overdruk op.
Stel je voor dat er gas in zit. Dan komt het naar buiten. Vandaar die overdruk om dat er binnen te houden.
Worden kleine gaatjes geboord. Dan kan je dat analyseren. En je beseft het eigenlijk niet.
Maar ook dat er dus bepaalde expertise zit bij bepaalde bedrijven over het aanboren van zo'n leiding. Wouter noemde net al die duikers. Dat is best wel vet over wat er allemaal bij een project komt kijken.
En als je het hebt over die duikers en de vondst. Wouter, hoe is dat bij jullie eigenlijk afgelopen? Met de schedel? Ja, dat weet ik dus niet. Ik weet niet wat er met die schedel gebeurd is.
Hij is volgens mij naar een of andere forensisch instituut gegaan. Het was wel duidelijk dat hij echt heel oud was. Het was geen schedel van vorig jaar.
Het valt ook een beetje onder archeologie ofzo. Ja, precies. Ik denk dat ze het als archeologische vondst beschouwen.
En dan gaan ze onderzoek naar doen. Maar geen idee wat daar bij de uiterste gekomen is. Misschien naar aanleiding van deze podcast dat ze hem mogen bellen.
En dan kunnen jullie als omgevingsmanager hem mooi oppakken. Ja, ik vind het leuk om te horen als iemand het weet. Ja, dat is mooi.
Creativiteit op en rond het werk
En als je het dan hebt over creatieve oplossingen die je ooit hebt moeten bedenken als omgevingsmanager. Schieten er dan ook direct voorbeelden op bij jullie? Wouter, ik zie jou knikken. Ja, ik heb er wel even over nagedacht.
Je vraagt van tevoren natuurlijk even door mijn hoofd laten gaan. Maar in datzelfde project. Je kent de binnenstad van Amsterdam.
Daar rijden heel veel trams. Ook door ons project. En ons project ging over een herinrichting van de complete straat.
Van gevel tot gevel. Waardoor we ook iets met die trambaan moesten. En in Amsterdam fietsen ook heel veel mensen.
Met de fiets over een trambaan. We weten allemaal wat er kan gebeuren. Alleen wat daar nodig was.
We gingen natuurlijk de rijbanen wat verschuiven omdat we het werk moesten uitvoeren. Dus op een gegeven moment kwamen we in een situatie dat er tijdelijk fietsers over of langs of schuin over die trambaan gingen. Die lag daar.
Die tram regen gelukkig niet meer. Dat scheelde wel. Maar die trambaan lag er nog.
Die moesten wij nog vervangen. En die fietsers moesten we ergens kwijt. Dus dan krijg je fietsers die in die tramrails terechtkomen.
Dat is serieus gevaarlijk kan dat zijn. En onhandig ook. Want je kan niet echt een andere richting opsturen als je in zo'n rail zit.
Dus we hadden hier wel een veiligheidsprobleem. Maar hoe ga je dat dan oplossen? Want we konden die tramrails nog niet op dat moment weghalen. Die lag daar nog even een paar maanden.
Maar je moet wel iets bedenken. En die fietsers moeten ook door blijven gaan. Dus toen kwamen we met de oplossing om, je weet zo'n tramrail heeft zo'n soort vorm.
Voor de luisteraar niet zichtbaar. Maar we weten allemaal hoe een tramrail eruit kan zien. Het is een U. Een U-vorm eigenlijk.
En daar hebben we van het isolatiemateriaal wat je om verwarmingsbuizen heen doet. Dat hebben we erin gestopt. Dus eigenlijk zorgt het hier gewoon dat het een soort van oppervlakte is.
Je vult hem op hè? Ja, je vult hem op. Ik wilde dus iets met oppervlakte zeggen. En toen dacht ik ja eigenlijk dat die gewoon recht is.
Ja precies, je vult hem op. Er zijn allemaal mogelijkheden voor. Dus je kan het dicht storten met zand, met kit, met beton.
Alleen of het loopt weg, of het is heel duur, of het zit muurvast daarna. Dus we dachten als we nou van het isolatiemateriaal erin stoppen. Stop je makkelijk binnen.
Kan je makkelijk eruit halen. En zo geschieden. Het ging niet om 10 meter, maar om iets van 800 meter.
Ik weet niet precies. Een hele hoop. Maar dat werkt als een trein.
Als een tram. Dat werkt als een tram ja. SLD jij als je het hebt over creatieve oplossingen.
Ja die creatieve oplossingen kan je als omgevingsmanager nooit in eentje doen. Als je iets aantreft wat niemand heeft verwacht, dan is er eigenlijk een stukje van je werk waar je met elkaar de techniek, de omgeving niet verder kan. Dan ga je dus met elkaar kijken.
Kunnen we eventueel een fase omgooien? Kunnen we een bouwvolgorde misschien ergens aanpassen? Dat betekent dus dat iets wat je eigenlijk op je planning had staan voor over een maand of zes, dat je dat naar voren haalt. Wat kan je dan bijdragen als omgevingsmanager? Dat is je communicatie. Om dingen te vertellen in de omgeving.
We gaan wat dingen wisselen vanwege het een of ander. Je toestemmingen, je verkeer, je mobiliteit. Daarin kan je bijdragen in het team.
Kijken of je op die manier met je het omgooien van je planning de impact vermindert op het werk. Dus daar zit de grootste hulp denk ik vanuit de omgevingsmanager. Hoe creatief is dat proces? Dat is heel creatief.
Vertel, vertel maar weer. Ik ben een beetje een oude bok. Ik ben begonnen in 1995 en wij hebben best heel veel gedaan vroeger op aast van een goed gesprek.
Praten, bellen, dat soort dingen. En dat is eigenlijk ook een beetje hoe ik dan dit soort problemen aanvlieg. Dan ga ik gewoon een bak koffie uitleggen bij een bevoegd gezag of bij een bedrijventerrein of waar dan ook waar het probleem zit.
De gevulde koek als smeermiddel
En of ze genegen zijn om mee te helpen, mee te denken, om de randvoorwaarden zo klaar te stomen dat je een stuk eerder aan de slag kan bij de weg. Ja precies. Ik heb je ook wel eens een keer een mooi verhaal horen vertellen over gevulde koeken.
Ja gevulde koeken. Ja wij zien. Gevulde koeken is gewoon natuurlijk het smeermiddel om iedereen mee te krijgen.
Al was het maar zo dat de eerste vijf minuten van het gesprek zijn van jou. Omdat iedereen een koek aan het eten is. Dus je hebt sowieso alvast een podium.
Dat is een goede tip voor luisteraars. Om op een hele goede manier uit te kunnen leggen wat nu eigenlijk daadwerkelijk aan de hand is. Gevulde koeken gebruiken wij ook, zoals ik net aangaf, we gaan weer een aantal weekenden aan de slag.
Dat betekent dus dat er best heel veel mensen zijn die thuis de gezinnen achterlaten om in het weekend een weesleiding op te ruimen. Omdat het voor de omgeving de beste tijd is. Omdat je door de weekste weg niet af kan sluiten.
Die collega's die krijgen van ons ook altijd een gevulde koek. Als heel simpel klein bedankje dat ze er toch maar weer zijn in het weekend. Oké, en als je het dan hebt over de rol van omgevingsmanager, even los van de gevulde koeken en de communicatie.
Weerstand begint met investeren in contact
Maar hoe ga je bijvoorbeeld op met weerstand of lastige stakeholders? Of eigenlijk in ieder geval weerstand. Want ik kan me ook voorstellen, je voert een project uit en de N211, Sanne had het net over de wegafsluitingen. Wouter, je had het net over in het centrum van Amsterdam een project uitvoeren.
Ik kan me ook voorstellen dat niet iedereen dat altijd even prettig vindt dat je daar aan het werk bent. Sander, ik zie jou je vinger opstijgen. Ja, ik denk, voordat we met z'n tweeën door elkaar heen beginnen te praten.
Ik denk als we kijken naar projecten en projecten in het algemeen. N211 in het bijzonder, dat heeft een heel lang proces gekend om tot uitvoering te komen. Een heel stuk participatie heeft erin plaatsgevonden.
En in die participatie zijn er ook belangengroepen die uiteindelijk teleurgesteld zijn in het feit dat de wens die hun hadden, dat die niet vervuld kon worden. En de gevulde koek hielp niet in dat moment? Nee, de gevulde koek helpt dan niet. Wat wij gedaan hebben, maar ik denk dat iedere omgevingsmanager die bij DPI werkt, doet dat.
Een hele goede analyse maken van de stakeholders in de omgeving. En dat is niet alleen het bedrijf, maar ook bepaalde belangengroepen. Zo zijn wij dus op twee belangengroepen gestuurd, als ik dat zo mag zeggen.
Die de procedures allemaal doorlopen hebben in het verleden. En dat zijn eigenlijk voor ons, zijn dat de groepen waar we eigenlijk als eerste een bakkie gaan doen. Om gewoon... Oplos koffie.
Nou ja, oplos koffie. Het is gewoon ook kenbaar maken van het werk gaat daadwerkelijk beginnen. Wij weten dat u afgelopen periode geen voorstander bent geweest voor de oplossing die in dit werk gekozen is.
Nou, op dat stadium zijn we met z'n allen gepasseerd. Maar hoe kunnen we u nu zo goed en zo kwaadst kan meenemen in het hele proces. Zodat je toch een beetje goed beeld krijgt van het werk wat we maken.
En je merkt dat wordt toch wel gewaardeerd. Dus dat is de stoute schoenen aan en dan jezelf gewoon herkenbaar maken als eerste aanspreekpunt. Mooi.
En Wouter, ik zie je knikken. Dus het komt bekend voor, denk ik. Ja, Sander, je hebt het over investeren.
Tijd investeren in partijen, mensen, organisaties die belangrijk zijn voor dat project. En dat herken ik ook wel. Wat we op de Wijzelstraat op een gegeven moment met het bevoegd gezag hadden, is een hele mooie samenwerking.
Wij hadden heel veel nodig van de gemeente daar om aan ons toestemming te verlenen. Allerlei zaken hadden we van ze nodig in de afstemming. Maar op een gegeven moment kwamen we er ook toe om hun wat van onze tijd te geven door het bevoegd gezag weer te adviseren op allerlei ontheffingsaanvragen die zij uit de omgeving kregen.
Eigenlijk gingen ze ons project benutten, omdat wij daar zo centraal zaten en zo'n tijdje al aanwezig waren. Gingen ze ons benutten om een aanvraag te geven. Wij wisten alles daar.
Het bevoegd gezag ging ons altijd bevragen en wij gaven altijd een eerlijke antwoord. Vaak dan kan iets en soms kon het ook niet. En dan zeggen we dat.
En dan was het altijd een advies, want wij zijn niet het bevoegd gezag, maar wel met informatie waar ze echt iets aan hadden. Dat was een hele leuke samenwerking en daardoor kregen wij ook weer beter onze zaken geregeld als wij iets nodig hadden. Dat was heel leuk.
Dat was een hele mooie investering van tijd die zich uitbetaalde weer. En met wij bedoel je dan het projectteam? Ja. Ik denk wat Wouter ook vooral aangeeft is de transparantie.
Wouter gaf aan vanuit zijn project weleens advies te geven en soms kon het niet. Het is juist die open en eerlijkheid en die transparantie die je kan bieden richting zowel omgeving als bevoegd gezag en dergelijke, waardoor die samenwerking gewoon een stuk beter gaat. Ja en ik snap het ook, want je zegt transparantie, maar ik vind eigenlijk ook dat dat gewoon de baseline moet zijn, de standaard over de manier waarop je communiceert.
Ik zie jullie een beetje naar elkaar lachen. Ja, vanuit ons, misschien ons, omgevingsmanagers, misschien wel. Alleen dan kom je op het punt dat je in het project te maken hebt met verschillende belangen.
Dan heb je een heel sterk financieel belang, een tijdsbelang, een kwaliteitsbelang. En dat zijn dingen die misschien met elkaar botsen. En dan moet je soms even moedig of dapper zijn om voor ons belang te staan.
Ja en ik wil daarin niet generaliseren, maar ik vind eigenlijk alle omgevingsmanager die ik ken altijd heel lief en behulpzaam en gewoon altijd een goed gesprek er mee volgen. Dit is een compliment naar jullie toe. Tot zover deze podcast.
De onzichtbare waarde van omgevingsmanagement
Maar het is ook van, hoe doe je dat? Hoe ga je dan zeg maar echt om? Dit wordt natuurlijk een heel soft iets, dus als jullie het kunnen koppelen aan een casus, dan is dat natuurlijk heel mooi, los van de gevulde koeken. Maar hoe zorg je dat je dat gesprek op een bepaalde manier voort, niet jouw mening doordramt als je bijvoorbeeld een groot financieel belang hebt bij een project? Waar wij als omgevingsmanagers wel eens tegen strijden, is het is voor ons altijd heel lastig om in beeld te brengen wat we nu eigenlijk verdiend hebben voor het project. En dat heb je dus wel eens ook in je IPM teams en dergelijke, waarin je dus uitlegt dat als de omgevingsmanager goed zijn werk kan doen, dat wij in staat zijn om de faalkosten met procenten te verlagen.
Maar faalkosten zijn kosten die je eigenlijk pas gaat zien op het moment dat ze optreden. Als er een toestemming niet is, als het imagoslecht is in de omgeving, als er opeens demonstranten op je weg staan en die zoveel tegenhouden. Wij zijn altijd aan de voorkant bezig.
En als het werk gewoon kan lopen zoals we dat plannen, dan heeft de omgevingsmanagement dat gewoon goed voor elkaar. Wat je zegt. Ja, en dat wil je zo goed mogelijk zichtbaar maken in je project.
Alles wat je aan de voorkant doet. Al die investeringen, al die gesprekken, kopjes koffie en gevulde koeken. Dat wil je expliciet maken, zodat alle andere collega's die misschien niet dagelijks met het omgevingsmanagement bezig zijn, zien wat daar gebeurt.
Koel blijven wanneer de druk oploopt
En dan maak je ook beter de verbinding, denk ik, in je project. Mooi. En als je dan kijkt naar de toekomst, ik kan me ook voorstellen dat je soms in paniek kan raken, omdat omgevingsmanagement vaak best wel belangrijk is vanuit projecten.
Van de dingen die we net hebben gehoord, onder andere. Je komt best wel vaak obstakels tegen. Maar hoe zorg je ervoor dat je niet in paniek raakt, maar eigenlijk juist in oplossingen gaat denken? Wel, dat is Sander.
Lekker. Oude bok in het vak, zei hij zelf. Nee, omdat wij als omgevingsmanagers te maken hebben met de component tijd.
Tijd is voor omgevingsmanagers misschien wel het allerbelangrijkste dat er is. Voor een techneut kan je dat uitdrukken in procedures. Bijvoorbeeld een waterschap die 26 weken proceduretijd heeft voor het stremmen van een watergang.
Die kan je heel makkelijk uitleggen. Voor het bouwen van een goed imago heb je ook gewoon tijd nodig. Dan heb je je communicatiestrategie nodig.
Dus tijd is daarin heel belangrijk. En dat is voor ons ook weleens lastig. Dat betekent dat je vroegtijdig binnen je eigen projectteam, bij de technisch manager, kunstwerken of wegen of wat dan ook, dat je zijn planning op moet gaan halen.
En waar gaat het dingen raken? Eigenlijk is dat dus de beheersmaatregel om niet in paniek te raken? Nee, niet in paniek raken. Nooit. Oké.
Altijd een koele kikker blijven. Nee, gewoon wel het lef hebben om even te zeggen jongens, laten we eventjes een stapje achteruit doen. En waar raakt het nu? De omgeving, in de breedste zin van het woord, kabelsleidingen, bomen, vergunningen, imago, whatever.
Waar raakt die hem? En dan gaan we daar de strategie op maken en dan gaan we het herstellen. Waar komt het jullie, want ik heb woorden in jullie mond gelegd over dat je überhaupt in paniek raakt, maar raken jullie wel eens in paniek? Zelden. Ja hè? Dan zit je met twee koele kikkers aan tafel jongen.
Ja, en het is wel... Als het om werk gaat wel hè. Er kan natuurlijk van alles gebeuren, maar vaak is het ook zo dat een project, heeft ook altijd een waan van de dag. En het is denk ik ook de kunst, maar dat is niet alleen voor de omgevingsmanager, maar voor iedereen om daar af en toe even uit te komen weer.
En dan als er bijvoorbeeld een brandbrief door de omgeving wordt verstuurd, ook wel eens meegemaakt op een project, brandbrief door ondernemers, dat je ook even op dat moment toch probeert los te komen ervan. En wat gebeurt hier nou echt? Wat is er nou echt aan de hand? Vaak is de aanleiding dan niet eens echt aan de hand. Het is misschien een druppel die een emmer deed overlopen, maar wat is er echt aan de hand? En dan laat je hem gewoon even een paar dagen liggen, die brief.
Je gaat niet ineens heel hard rennen. Even wachten. Ja, dat is ook eigenlijk wat Sander net zei over dat je die analyse van tevoren maakt, dat gaat eigenlijk meer over de achterliggende gedachte, waarom gebeurt dit eigenlijk? Zonder daar concreet op te handelen.
En wanneer denken jullie dat je analyse concreet is? Concreet of compleet? Ja, dat bedoelde ik eigenlijk. Nooit, want dan had het iets tegen. Dat hebben we net besproken.
Nou, buiten dat, ik denk ook dat wij in het allerleukste werk zitten van de hele wereld. Ons werk is gewoon megadynamisch. Niet het werk, maar wel de omgeving waarin we zitten.
Als er morgen een nieuw raadsbesluit genomen wordt in een of andere gemeente, waar iedereen tegen is en dat heeft invloed op jouw werk, kan je daar de volgende dag direct problemen mee hebben. Moet je een nieuwe communicatiestrategie maken, moet je het opeens verkopen. Dus we kijken naar de omgevingswet en de participatie die toegepast moet worden en de verschillende vormen van het sturen van een brief tot aan het compleet laten meebeslissen door de overige partijen.
Dat is ook een bepaalde dynamiek. Dus bij ons staat dat gewoon altijd aan. Ja, vet.
Wouter, ik zie jou knikken. Heb je daar nog een aanvulling op? Nee, eigenlijk niet. Ik ben het wel met Sandra eens.
Omgevingsmanager is supervet. Ja, lekker. All right.
Neem risico’s serieus, ook als het meevalt
Nou, dan hebben we veel dingen besproken, denk ik. Als je het hebt over duikers, aanboren, isolatiemateriaal, analyse maken, tijd investeren, belangen. Zijn er nog bepaalde zaken waarin jullie zeggen, die kunnen anderen nog meenemen naar toekomstige projecten? Ja, ik heb eigenlijk nog één hele leuke anekdote.
Mag dat nog? Ja hoor, dat mag. Het was een werk in Eindhoven en daar hebben we een onderzoek gedaan naar oude oorlogsresten om te kijken waar in het verleden de bommen gedropt zijn en welke er allemaal ontploft waren. En op dat werk hadden we dus ook de mogelijke kans op niet gesprongen explosieven tegenwoordig.
Heet dat O.O.? Heet het anders? O.O. Inderdaad, de teletubbies. Nee, dus bij ons was het zo en op een gegeven moment werd wat geconstateerd. Dus iedereen stil en plat en er moest een grondradar komen.
Afijn, je hoort de tijd al gaan. Dat duurde bijna bij elkaar een week of zes. Toen hebben we het gevonden.
Toen bleek het een schutterspitje te zijn met een oud zadel en een stuur erin. Dus dat kan ook. En een schep.
Het zier is dat vanuit veiligheid, en dat is logisch, vanuit veiligheid tot het kan mogelijk iets zijn. Wat niet best is als je die in de kraan hebt, uiteindelijk tot een schep. Dus dat was wel erg grappig.
Wat deed je trigger om dit voorbeeld of die anekdote te noemen nadat ik vroeg heb je nog dingen die je mee wil geven aan luisteraar? Soms moet je ook hele zaken echt super serieus nemen en heel erg goed behandelen. Het zij of vanuit veiligheid naar je mensen toe of naar het draagvlak in de omgeving. Dat je achteraf pas kan zeggen het was niet nodig.
Maar dat aan de voorkant dat je daar wel scherp op bent op alles wat kan gebeuren dat je dat wel hebt. Ja precies, mooi. Wouter? Ik moet nog wat meegeven.
Tijd. Begin op tijd. Ik heb verder geen toevoegingen.
Dankjewel. Dankjewel. Dan wil ik jullie hartstikke bedanken.
Het was leuk. Graag gedaan. Dankjewel, tot binnenkort.
Heb jij een onderwerp waar je meer over wilt weten of een vraag waar je al langer een antwoord op zoekt? Laat het ons weten. En mail naar podcast.dpi.nu.
In deze aflevering van Impact in beeld duiken we in de onvoorspelbare wereld van infrastructuur en bouwprojecten. Hoe ga je om met onverwachte obstakels zoals een mysterieuze weesleiding? Welke verborgen verrassingen kom je tegen tijdens het project, en hoe los je ze slim op zonder de planning volledig te laten ontsporen? Onze collega Sander Zuyderwijk en Wouter Lindenbergh, delen hun ervaringen, uitdagingen en creatieve oplossingen uit hun jarenlange carrière in de sector. Van stakeholdermanagement tot innovatieve samenwerkingen.